Hans Kazàn open over overleden dochter

Hans Kazàn heeft zijn ziel en zaligheid blootgegeven in zijn biografie Schaduw van de illusie. „Het was een emotioneel proces”, vertelt de 56-jarige goochelaar.

„Het beeld dat mensen van me hebben – ik lach altijd, alles lijkt me aan te komen waaien en ik ben in al mijn vrolijkheid een haast oppervlakkig mannetje – klopt gewoon niet. Ik heb voor mijn geluk altijd hard moeten vechten.

Het leven van Hans Kazàn is als een achtbaan. „Doordat ons Spaanse theater Magic Palace door financiële problemen de deuren moest sluiten, ben ik al mijn spaargeld van de afgelopen decennia kwijtgeraakt. Ik pak alles aan om weer wat op te bouwen. Het schrijven heeft me inzicht in mezelf gegeven. Wat ik heb geleerd is dat niet alleen bepalend is wát je is overkomen, maar ook de manier waarop je ermee omgaat. Zoals de dood van onze oudste dochter Maaike.”

„Maaike werd geboren met ernstige afwijkingen”, vertelt Hans over die verdrietige periode. „De doktoren vertelden een paar maanden na haar geboorte dat ze door haar zware handicaps nooit zou kunnen lopen, praten en reageren. Maaike was een kasplantje en haar levensverwachting was kort. Ze is drie jaar geworden.”

„Toen zij overleed waren mensen verbaasd dat we niet in zak en as zaten. Maar mijn vrouw Wendy en ik zagen het anders. Ons verdriet was al geweest op het moment dat we hoorden dat Maaike nooit een fijn leven zou kunnen leiden. Dat hadden we voor haar zo graag anders gezien. Haar dood was in onze ogen een bevrijding van een loodzwaar bestaan.”

Hans vervolgt: „Ondanks dat Maaike zichzelf niet verstaanbaar kon maken, konden Wendy en ik aan haar merken dat ze ongelukkig was. Soms stootte Maaike kreten uit en sloeg daarbij hard met haar hoofd tegen de rand van haar bedje. Of ze schokte met haar kleine lijfje. Dat raakte ons heel diep. Het was zó duidelijk dat het leven haar zwaar viel.”

„Een jaar voordat Maaike overleed, werd Oscar geboren. We hielden ons hart vast, ook al hadden de artsen gezegd dat Oscar kerngezond was. Desondanks schrokken we alle keren, of we nou wilden of niet, als Oscar schokte met zijn schoudertjes of zijn beentje abrupt optrok. Dan dachten we ’o jee, hij heeft hetzelfde als Maaike’. Na verloop van tijd zakte de angst langzaam weg. Omdat we zagen dat hij wél op ons reageerde, ging zitten, staan en brabbelde.”

Hij vervolgt: „Van de periode waarin Maaike in ons leven was heb ik veel geleerd. Wendy en ik hebben tijdens haar leven álles gedaan om haar te helpen. We gingen zelfs naar alternatieve genezers in de hoop iets voor Maaike te kunnen doen. Vooral omdat ánderen zeiden ’als je dit niet probeert, heb je eigenlijk niet alles gedaan om haar situatie te verbeteren’. Wat ik ervan heb geleerd is dat je op jezelf moet afgaan. En dat we door de ’paranormale’ mensen die op ons pad kwamen schaamteloos zijn misbruikt. Ik heb mijn geloof in het alternatieve circuit wat dat betreft compleet verloren.”

De dood van Maaike bracht Hans en Wendy dichter bij elkaar. „Aan alle kanten werden we gewaarschuwd dat het hebben van een gehandicapt kind funest kan zijn voor je relatie. En de dood van je kind al helemaal. Maar voor Wendy en mij ging dat gelukkig niet op. Onze basis was solide en is alleen maar verstevigd toen we met ons verdriet werden geconfronteerd.”

Ze trouwden op 25 juni 1977. „Vanaf het allereerste moment dat ik haar zag, wist ik dat zij de vrouw van mijn dromen is. Wendy is er echt altijd voor me geweest. Van het succes bij de TROS met Ren je Rot, de goochelshows en alle andere mooie momenten genoten we samen. We hebben een prachtig gezin gekregen en hard gewerkt om succes te hebben, en naar Spanje te kunnen verhuizen. Maar ook toen het minder ging en ’ons’ Magic Palace in Torremolinos werd gesloten, stond ze achter me. Ze zei ’ik ben bij je en ik blijf bij je, hier komen we samen doorheen’.”

Steun
In Schaduw van de illusie, dat morgen wordt gelanceerd gepresenteerd, beschreef Hans zijn hoogte- en dieptepunten. „Ik hoop dat sommige mensen door te lezen wat mij is overkomen en hoe ik ermee ben omgegaan, steun hebben aan mijn boek. Dat zou wel heel mooi zijn. Sommige passages zoals die over Maaike emotioneren me nog steeds. Maar ook mijn jeugd, waarin mijn ouders voortdurend ruzie hadden en uiteindelijk scheidden, vond ik moeilijk. Er zijn toen krankzinnige dingen gebeurd. Je gáát je kind van zeven niet vragen van wie hij meer houdt: van papa of van mama…”

Relativeert: „Maar alles wat me is overkomen, heeft me gevormd. Hoe zwaar het soms ook was. Uiteindelijk heb ik veel om dankbaar voor te zijn. We hebben een goed dak boven ons hoofd en zijn niet armlastig. Er zijn mensen op de wereld die het véél zwaarder hebben dan wij. Dat probeer ik altijd voor ogen te houden.”

Trots: „Mijn gezin is mijn alles. En afgelopen donderdag is er een nieuw familielid bij gekomen: ons allereerste kleinkind Kian Lorenzo is geboren. Hij is de zoon van mijn zoon Renzo en schoondochter Mara. Door alle werkzaamheden heb ik hem nog niet in de armen kunnen sluiten. Maar daarin komt morgen verandering. Na de boekpresentatie vlieg ik meteen terug naar Spanje, en kan ik hem eindelijk vasthouden.” Hans besluit: „Dát geluk is met een pen nauwelijks te beschrijven.”